Anbert Smedes: Fotografie als sport
"Natuurfotografie is een sport. Te voet leg je al snel 30 kilometer op een dag af terwijl je probeert de mooiste plekken vast te leggen. Je bent grotendeels afhankelijk van de stand van de zon, het weer, een boom die net in de weg staat, of een vogel die toch maar besluit verder te vliegen. Regen kan een middagje fotograferen bederven, terwijl na een bui de kleuren veel meer contrast hebben. Ook kom je erachter dat een kastanje hard aan kan komen en dat een gemiddelde UV-filter zo'n klap niet overleeft. Dan bestaan er nog blaren, muggen die je ook voor lief moet nemen. Al met kan natuurfotografie een hele leuke hobby zijn voor iedereen die graag in de mooie natuur van Overijssel rondzwerft."
Duidelijk dus: Voor Anbert Smedes is fotografie meer dan een hobby. Met als resultaat: schitterende foto's. Schitterende foto's van Overijssel! En nog mooier: Anbert zal regelmatig voor Natuurlijk.... Overijssel! op pad gaan.
Anbert documenteert zijn tochten niet alleen met de camera. Zijn belevenissen legt hij ook vast in een dagboek. Onderstaand een fragment:
28-10-2001
"Het is al weer te lang geleden dat ik met de camera op pad ben geweest dus gisteren het stappen kort gehouden en om 12:00 uur precies in de auto op weg naar Natuurreservaat de Eese. Na aankomst eerst langs de grafheuvels gelopen en daarna in onbekend gebied getrokken zonder echt een route te volgen. Hoewel er veel dennenbomen staan waren de kleuren die het bos aanbood schitterend.
Sommige plekken leken mij ideaal voor een roofvogel om te bivakkeren en te jagen maar deze liet zich niet zien of horen. Een aantal uren later hoorde ik iets door het gras ritselen, het bleek een klein veldmuisje te zijn dat rustig aan een groen takje zat te knabbelen. Ik kon het niet laten om hem (haar?) op de foto te zetten. Tot mijn verbazing was het beestje alles behalve schuw. Hij schrok alleen even bij een snelle beweging mijnerzijds maar kwam vrijwel direct weer terug. Na een minuut zat ik gehurkt naast hem op nog geen 1,5 meter afstand, ook liet hij toe dat ik mijn hand naar hem uitstak. Tot een paar centimeter kan ik hem naderen.
Opeens verscheen er dan toch een Buizerd boven de boomtoppen. De buizerd schreeuwde luid alsof hij de muis voor zich wou opeisen. Ik liep weer verder en voor zover ik het weet heeft de muis het overleefd.
Het werd al wat later en ik besloot de weg terug eens te gaan vinden. Ik kwam er achter dat ik al die tijd door ben gelopen zonder een route te volgen en zonder kaart. Daarvoor heb ik gelukkig de beschikking over een draagbare GPS die ik ook vol vertrouwen aanzette. Maar waar de handleiding al voor waarschuwde, gebeurde weer op het verkeerde moment. Zonder externe antenne kan het voorkomen dat het apparaat niet met voldoende satellieten contact kan maken, je moet dan wachten tot er weer een satelliet binnen bereik komt. Ik pakte de kaart erbij maar kon niks vinden als richtpunt behalve een snelweg. Gelukkig werkt een kompas functie ook zonder GPS en ik nam de eerste afslag (hopelijk) richting de snelweg.
Na een uur lopen, de zon ging al onder, wou ik zo snel mogelijk uit het bos want het werd hier al behoorlijk donker. Ik hoorde de snelweg en koos een pad dat daar recht op afging. Een half uur later zat ik heel dicht bij de snelweg en zag ik een klein bordje van een parkeerplaats. Ook stond er een ANWB paddestoel waar het plaatsje Tuk opstond. Ik keek op de kaart en zag dat ik hier onder de snelweg door kon en dat ik verder kon lopen naar Witte Paarden waar de afslag was richting de grafheuvels die ik met de auto genomen had. Ik kon kiezen om een paar kilometer door te lopen en langs een autoweg te gaan met straatverlichting of langs een spoorweg zonder verlichting. Gelukkig kende ik de omgeving weer en besloot langs de spoorweg te lopen. Mijn GPS kon na een kwartier ook weer contact maken met de satellieten en na nog een dik half uur vond ik mijn auto eenzaam op de parkeerplaats.
Ik was blij dat ik de auto weer had gevonden, onderweg bedacht ik me dat ik geen foto's had gemaakt van de ondergaande zon. Jammer, maar dat nam ik graag voor lief...
Neem voor meer foto's en dagboekfragmenten een kijkje op zijn website.
Zoeken
